Alamat ng Langao

Alamat ng Langao

Noong araw ay may isang mag-asawa na labis na kinaiinisan ng mga kakilala. Paano ay parehong tamad ang mga ito. Ayaw nilang magtra-baho at kuntento nang umasa sa mababait nilang mga kapitbahay para makatawid sa gutom.

Bukod sa pagiging palaasa sa ikabubuhay ay may pangit pang ugali ang dalawa. Naging gawain na nila na kapag may handaan ay dumadalo sila kahit hindi imbitado. Ang nakaiinis pa ay lagi silang nau-una sa pagkuha ng pagkain kaysa mga inimbitahang panauhin.

Saan man makakita ng pagkain ang mag-asawa ay tiyak na tutunga-nga sila sa harap niyon hanggang sila nabibigyan. Kapag nakakita naman sila ng mga pagkaing naka-bilad tulad ng daing o isdang tinutuyo ay tiyak na mangungupit sila kapag nalingat ang may-ari.

Napakalakas ng pang-amoy ng dalawa pagdating sa pagkain. Tila sila ay may makapangyarihang pang-amoy na kung saan may pagkain ay natutunton nila.

Isang araw ay napansin ng mag-asawa na nakabihis nang maayos ang kanilang mga kapitbahay. Lahat ay tila pahangos na papunta sa isang lugar.

Nagkaideya sila na marahil ay sa isang malaking handaan patungo ang mga ito.

Palihim na sumunod ang dalawa sa mga kapitbahay. Gayon na lang ang kanilang tuwa nang makitang handaan nga ang kanilang pinun-tahan.

Gumawa ng paraan ang dalawa para makapasok sa bahay kahit hindi imbitado. Napakaraming handang pagkain kaya nagpakasawa sila.

Nang inaakala nilang wala nang kakain at nakalingat ang may-ari ng handaan, nagtungo sila sa mesang kainan at nagsimulang magbalot ng mga pagkain para iuwi. Nagkataong napalingon ang may-ari ng handaan at kitang-kita ang ginawa ng dalawa.

Sa galit ng may-ari ay isinumpa ang mag-asawa. Sinabi nito na hindi na sila makapagdadala ng anumang pagkain kahit kailan at hindi sila pakakainin kahit nasa handaan pa sila. Binalewala lang iyon ng mag-asawa na napilitang umuwi.

Pagdating ng bahay ay bigla na lang nagbago ang anyo ng dalawa. Naging maliliit silang kulisap na may mga pakpak.

Hindi na nakita pa ng mga kapitbahay ang mag-asawa. Sa halip ay dalawang insektong dapo nang dapo sa mga pagkain ang lumitaw. Kahit bawalan at paalisin ay dadapo pa rin ang mga ito sa pagkain basta nakalingat ang nagbabantay. Ang mga insektong iyon ay tinatawag na langaw.

Alamat ng Kuwago

Alamat ng Kuwago

Noong unang panahon ay may isang binata na tunay na mapag-mahal sa kalikasan. Ang pangalan niya ay Tiyago. Nakatira si Tiyago sa paanan ng isang malawak na bundok.

Gawain na ni Tiyago ang bantayan ang bundok at kagubatan nito. Tinitiyak niya na walang sinumang manghuhuli ng mga hayop, mamumutol ng mga puno o maninira kaya ng mga halaman.

Isang araw ay napansin ni Tiyago ang kalapit na gubat. May itim na usok na nanggagaling sa isang bahagi noon na makaraan ang ilang saglit ay naging kulay pulang apoy.

"Nasusunog ang gubat!" bulalas niya na hindi malaman ang gagawin.

Dahil sa nangyari ay nangako sa sarili si Tiyago na hinding-hindi pababayaan ang bundok na binabantayan.

Araw at gabi ay hindi na natulog si Tiyago lalo pa at lumaganap ang balita na may isang grupo ng mga bandido na nanununog talaga ng gubat.

May mga kakilala si Tiyago na nagboluntaryong magbantay rin sa kanilang bundok at gubat pero maari lang magbantay ang mga ito tuwing umaga. Dahil mga pamilyado ay ibig ng mga ito na masamahan ang asawa't mga anak sa gabi.

Sa gayon ay nakagawian ni Tiyago ang matulog sa umaga at gising sa magdamag. Kahit nang magkasakit ay hindi siya napigil sa magbantay sa gabi. Aniya ay baka sa oras na ito umatake ang masasamang loob dahil alam na walang bantay.

Nang mamatay si Tiyago ay may humalili sa kanya sa pagbabantay ng gubat. Ito ay isang ibon na may malalaking mata at gising sa buong gabi. Bilang pag-aalala kay Tiyago ay tinawag nilang kuwago ang ibon na hanggang ngayon ay bantay ng gubat sa magdamag.

Alamat ng kamatis

Alamat ng kamatis

Noong unang panahon sa isang malayong bayan, ay may isang babae na masasabing walang suwerte sa buhay. Siya ay si Kamalia. May asawa't mga anak si Kamalia ngunit siya'y nagtiis ng katakut-takot na hirap.

Marami bisyo ang asawa ni Kamalia. Bukod sa hindi na siya nabibigyan ng pera ay sinasaktan pang madalas.

Dahil sa halos walatng ibili ng pagkain, naisipan ni Kamalia na pumasok na labandera sa kalapit bahay. Nagtiis siyang maglaba sa buong Maghapon. Hindi niya maatim na makitang ang kanyang mga anak ay nag-iiyakan sa gutom.

Nang malaman ng kanyang asawa ang paglala-bandera niya ay palaging kinukuha ang kinikita niya. Yao'y inuubos lamang sa alak at sugal. Pag hindi naman niya ibinibigay ay sinasaktan siya.

May mga kapitbahay na naaawa kay Kamalia. Madalas ay binibigyan ang mag-iina ng pagkain at mga lumang damit.

Gayon na lamang ang galit ng asawa ni Kamalia nang mabatid ang tungkol sa pagbibigay-tulong. Kundangan'y ayaw nitong tatanggap ang asawa't mga anak ng anumang tulong sa mga kapitbahay.

Pinagsabihan si Kamalia na pag tumanggap pa ng mga bigay ng kanilang kapitbahay ay siguradong masasaktan siya.

Bunga niyon, hindi na binigyan si Kamalia ng kahit na anong tulong ng mga mababait niyang kapitbahay. Ayaw nilang masaktan pa ang kaawa-awang babae. Nahabag ang panganay na anak ni Kamalia sa kanya, Kaya napilitang magtrabaho ito. Paglilinis ng sapatos doon sa bayan ang kanyang hinarap.

Nang matuklasan ama na kumikita ang anak sa paglilimpiyabota, katulad ng ginawa sa kanyang ina ay kinuha rin niya ang kinikita. At gaya ng dapat-asahan, inuubos din sa sugal at alak. Sa gayon, madalas na hindi kumakain ang mag—iina.

Dahil sa patung-patong na kahirapan at labis na panghihina dala ng kakulangan sa sustansiyang kailangan ng katawan, nagkasakit si Kamalia. Hindi nag tagal ay namatay siya. Bago nalagutan ng hininga ang kahabag-habag na may nasabi sa mga anak.

Ang bangkay ni Kamalia ay inilibing sa likuran ng kanilang bahay. Hindi nagtagal, may tumubo roon isang halamang ang bunga'y mapupula. Nagtaka ang lahat sa nasabing halaman, At nang kanilang subuking tikman ang bunga ay nasarapan sila.

Dumami ng dumami ang nasabing halaman. Ang bunga niyon ay naipagbibili ng magkakapatid sa mga tagabayan. At bumuti nga ang kanilang buhay, katulad ng sinabi ng kanilang ina bago ito namayapa. Nagkatotoo rin na nagbago ang ugali ng kanilang ama. Nagsisi ito sa mga nagawang pagkukulang. Minahal na niyang mabuti ang mga anak.

Ang halamang nagbigay ng bagong buhay sa mga anak ni Kamalia ay tinawag na Kamatis. Ito'y kuha sa pangalan ni Kamalia at sa kanyang pagtitiis sa buhay - Kamalia...pagtitiis. At magmula noon, ang Kamatis ay nakilala bilang isang masarap na pagkain at pampalasa sa ulam.

Alamat ng Kalabasa

Alamat ng Kalabasa

Si Kuwala ay anak ni Aling Disyang, isang mahirap na maggugulay. Maliit pa siyang bata nang mamatay ang ama at tanging ang ina ang nagpalaki sa kanya.

Mabait si Kuwala. Maliit pa ay mahilig na siyang tumingin sa mga larawang nasa libro at nang matuto ay pagbabasa ang naging libangan.

Basa siya ng basa. Walang oras na hindi siya nagbabasa. Binansagan tuloy siyang Kuwalang basa nang basa.

Matalino ang anak kaya nagsikap si Aling Disyang para matustusan ang anak. Si Kuwala naman ay higit na pinagbuti ang pag-aaral.

Tag-ulan noon nang isang hapon ay umuwi si Kuwala na mataas na mataas ang lagnat. Inirireklamo niya ang mahirap na paglunok. Nagsuka rin siya nang nagsuka. Palibhasa ay walang pera, hindi agad nadala ni Aling Disyang sa doktor ang anak. Nang masuri ito ng doktor ay malala na ang kondisyon.

Paralytic poliomyelitis ang umatake sa mahinang resistensiya ni Kuwala. Naging mabilis ang pagpasok nito sa katawan niya at agad siyang naparalisa. Ilang linggo makaraan ay binawian ng buhay ang kawawang bata.

Hindi matanggap ni Aling Disyang ang sinapit ni Kuwala. Upang maibsan ang lungkot ay inubos niya ang panahon sa pag-aasikaso ng mga tanim na gulay.

May kakaibang halamang tumubo at nagbunga sa pataniman ni Aling Disyang. Bilog ang bunga noon na kulay dilaw ang loob. Natuklasan ng mga kumain ng gulay na may bitamina itong nagpapalinaw ng mata.

May isang nagtanong kung saan galing ang halamang iyon. Ang sabi ng tinanong ay kina Kuwalang basa nang basa. Nagpasalin-salin iyon sa maraming mga bibig hanggang kalaunan ay naging kalabasa.

Alamat ng Kainta

Alamat ng Kainta

Alamat ng Lugar sa Pilipinas

Ang Kainta ay isang bayan sa lalawigan ng Rizal. Noong unang panahon, dito ay may isang babae na kilalang-kilala dahil sa kanyang magagandang katangian. Bukod sa angkin niyang kagandahan, siya rin ay mayaman, mabait at mapagkawanggawa. Siya ay si Jacinta.

Ang pagtulong sa kapwa ay naging ugali na ni Jacinta. Bawa't pulubing lumapit sa kanya'y kanyang nililimusan at madalas ay iniimbitahan niya ang mga mahihirap na bata na makigpaglaro sa kanya at sa kanyang mga laruan. Hanggang sa paglaki ay dala ni Jacinta ang katangian niyang ito.

Si Jacinta ay madadasalin din. Tuwing araw ng Linggo, siya ay nagsisimba at pagkatapos makinig ng misa ay namumudmod siya ng mga laruan, damit at pera sa hanay ng mga pulubi. Sa kabila ng kabaitang ito ni Jacinta siya ay di nagkaroon ng magandang kapalaran sa pag-ibig. Ang kanyang nobyo at kababata ay nagkasakit at namatay. Magmula noon ay wala nang pag-ibig na kumatok sa kanyang puso kaya't siya ay tumandang dalaga. Nang mamatay ang kanyang mga magulang ginugol niya ang kanyang panahon sa pagtulong sa mga nangangailangan.

Napamahal ng husto ni Jacinta sa kaniyang mga kababayan. At bilang paggalang sa kanya, siya ay tinatawag ng mga tao sa pangalang Ka Inta na ang kahulugan ay "kaligtasan ng mga nangangailangan."

Nakaugalian na ng mga tao na dalawin si Ka Inta kung araw ng Pasko, kakatok sila sa pintuan at sila'y masayang patutuluyin ni Ka Inta. Sa kanilang pagtataka, walang sumasagot sa kanilang pagkatok. Dati-rati'y sumisilip agad sa bintana si Ka Inta. Umakyat ang mga tao sa kabahayan at laking gulat nila nang makita si Ka Inta na nakahandusay sa sahig at wala ng buhay. Nalungkot at nag-iyakan ang mga tao sa sinapit ng kanilang idolo. Sa paligid ng bahay ay naroroon pa ang mga nakabalot na aginaldo para sa kanila.

Ang kamatayan ni Ka Inta ay mabilis na kumalat na parang apoy. Ipinagdasal nila ang katahimikan ni Ka Inta. At bilang pagkilala sa kadakilaan ni Jacinta, ang kanilang lugar ay pinangalanan nilang Kainta.

Alamat ng Kabayo

Alamat ng Kabayo

Noong araw, may mag-asawang masaya at tahimik na namumuhay kahit walang anak. Sina Ayong at Karing. Kuntento na sila sa isa't isa nang isang araw ay dumating sa kanila ang magandang sorpresa.

Buntis si Karing!

Nagpasalamat sa Diyos ang mag-asawa dahil biniyayaan sila na magkaroon ng anak.

"Ipinangangako kong gagawin ko ang lahat upang mapaligaya kayo ng magiging anak natin," pangako ni Ayong.

Ilang buwan makaraan ay isini-lang ni Karing ang isang malusog na batang lalaki.

Nag-iisang anak palibhasa, sinikap nina Ayong at Karing na maipagkaloob sa anak ang lahat ng saya at masarap na buhay. Labis nila itong napalayaw kaya lumaking masama ang ugali. Palasagot ito at ayaw na nasasabihan. Kapag nakagalitan ang binatilyo ay agad naglalayas.

Minsan ay hindi natiis ni Ayong ang ginawang pagsagot ng anak kay Karing kaya pinangaralan niya ang binatilyo. Nang araw ding iyon ay naglayas ito at napadpad sa paanan ng isang bundok.

Isang matandang namumuhay sa paanan ng bundok ang nagmamagandang loob kaya nagkaroon ng matutuluyan ang binatilyo.

Nang malaman ng matanda na naglayas siya ay pinayuhan siya nito.

"Umuwi ka at humingi ng tawad sa mga magulang mo. Hindi mainam na nagtatanim ng galit sa ama mo't ina," ang sabi ng matanda.

Minasama iyon ng binata. Nagalit siya sa matanda at pinagsisipa ang bangkong inuupuan.

"Wala kang pakialam sa buhay ko at lalong wala kang karapatang pagalitan ako!" paasik na sabi ng binatilyo.

Marami pang masasakit na salitang binitiwan ang binatilyo na walang tigil sa kasisipa sa lahat ng abutan ng paa.

Lingid sa kaalaman ng binata ay engkantado pala ang matanda. Sa nakitang masama niyang asal ay ginawa siya nitong hayop na may apat na paa na walang tigil kasisipa.

Nang mapagod sa kasisipa ay napaiyak ang binatilyo ngunit halinghing lang ang lumabas sa bibig niya.

Huli na ang kanyang pagsisisi dahil hindi na makabalik sa dating anyo. Napilitan siyang umuwi sa magulang.

Likas na mababait, kinupkop nina Ayong at Karing ang hayop na isang umaga ay ayaw nang umalis sa kanilang bakuran. Inalagaan nila ito na parang tao. Naging malaking tulong siya sa ama. Gumaan ang gawain nito at bumilis ang kanilang pag-unlad.

Binigyan siya ng pangalan ng mag-asawa. Mula sa Karing at Ayong ay tinawag siyang Kayong, ang pinagmulan sa salitang kabayo.

Alamat ng Janitor Fish

Alamat ng Janitor Fish

Noong unang panahon ay may isang isda na napakaganda. Makinis at kumikinang ang kanyang mga kaliskis. Nakaaaliw pagmasdan ang mga palikpik niya at buntot kapag lumalangoy. Nangungusap ang mga mata niya kapag itinitig at manipis ang kanyang mga labi. Napakarami niyang tagahanga kung kaya naman naging mayabang siya. Wala siyang ginawa liban sa pagpapaganda.

Lahat ng mga isda ay may kanikanyang gawain sa ilalim ng dagat. Tanging ang magandang isda ang ayaw magtrabaho. Aniya ay baka masira ang kanyang mga kaliskis at mga palikpik.

Nainis ang ibang mga isda. Anila ay nararapat lang na gawin ng bawat isa sa tungkulin nila. Nagkaisa sila na huwag linisin ang tirahan ng magandang isda.

Nagkataong bumisita sa lugar nila ang Diyosa ng Karagatan. Malayo pa ay naamoy na ang diyosa ang mabahong mga dumi na naipon sa tapat ng bahay ng magandang isda. Nagalit ang diyosa dahil hindi ginampanan ng magandang isda ang pagpapanatili ng kalinisan at kaayusan sa ilalim ng dagat.

Nalaman din ng diyosa na dahil sa pagmamahal ng isda sa sariling ganda kung kaya ayaw na nitong magtrabaho.

Dahil doon ay pinarusahan ng diyosa ang magandang isda. Pina-pangit niya ang isda. Umitim at kumapal ang balat niya. Kumapal din ang kanyang nguso at tumigias ang kanyang katawan.

"Inaatasan din kitang maging tagapaglinis ng buong karagatan!" ang wika ng diyosa. "Kapag sinuway mo ako ay kakamitin mo ang pinakamabigat kong parusa!"

Mula noon, ang isda ang naging tagapaglinis ng mga isda. Kilala ang isdang ito bilang janitor fish.

Alamat ng Ipis, Langaw at Lamok

Alamat ng Ipis, Langaw at Lamok

Balita sa kabaitan at pagiging matulungin ni Donya Segundina kaya tahanan nito ay laging bukas para sa lahat.

Isang araw, may estrangherong dumating at sa kanya ay nagwika ng ganito:

"Iiwan ko sa iyo ang mga batang ito. Sila ay hindi ko anak ngunit ako ang lumikha."

Sa sinabi ng lalake, ang Donya ay nalito at hindi agad nakaimik. Sinamantala iyon ng estranghero at mabilis itong umalis.

Palibhasa'y likas na maunawain, kaya inampon na rin ng Donya ang tatlong batang lalake na sadyang iniwan ng estranghero.

Natuwa ang limang batang babae na pawang ampon di ni Donya Segundina nang makilala ang mga bagong ampon, subalit ang dalawang matandang katulong ay parang kinabahan. May naramdaman silang kakaiba pagkakita sa itsura nina MOK, NGAW, IPIPIS sapagkat ang mga ito ay tila hindi pangkaraniwang nilalang.

Ang kutob ng mga katulong ay waring nagkatotoo dahil sa palaging pagkakasakit ng mga batang babae mula nang tumira roon ang tatlong bata. Nagtataka rin si Donya Segundina sa pagkakaroon ng mumunting pantal sa katawan ng mga batang babae. Nakapatatakang isipin kung bakit sila ay nagkakahawaan ng sakit samantalang patuloy na lumulusog ang mga bagong ampon. Masaya ang donya sa nakitang kalusugan ng tatlong bata ngunit hindi niya alam na ubod ng gulo ang mga ito at walang pinakikinggan. Ang katigasan ng kanilang ulo at masamang pag-uugali ay lumalabas kapag wala si Donya Segundina. Madalas din nilang awayin at paiyakin ang mga batang babae.

Isang gabi, natuklasang ng dalawang matandang katulong ang lihim ng tatlong bata. Sila pala ay nagiging KULISAP na nakapangdidiri! Sa bawat lipad at pagdapo ni NGAW, at sa bawat mabilis na paggapang ni IPIPIS ay pareho silang nag-iiwan ng mikrobyo sa pagkain at inumin ng mga bata, habang palipat-lipat naman si MOK ng pagsipsip ng dugo sa katawan ng mga natutulog.

Ang mga nahintakutang katulong ay dali-daling nagsumbong sa Donya tungkol sa kanilang nasaksihan. Maging ang kapilyuhan ng tatlong bata ay kanila ring inihayag, ngunit ayaw silang paniwalaan ng abalang Donya sapagkat sa harapan nito ang mga batang sutil ay mukhang santo. Walang nangyari sa sumbong kaya binalak nilang bantayan at saka hulihin ang mga batang kulisap upang maipakita sa Donya, subalit ang matatalinong bata ay hindi na nagbagong-anyo, ngunit sa tuwi-tuwina ang mga batang babae ay kanilang sinasaktan.

Isang hapon, habang naglalaro ang mga batang babae, lumapit ang tatlong pilyo at walang sabi-sabing namalo. Napahiyaw sa tindi ng sakit ang limang bata . . . nang biglang lumitaw ang isang paslit na batang lalake.

"HUMANDA KAYO NGAYON! SA WAKAS, NATAGPUAN KO NA RIN KAYO. HINDI KAYO NARARAPAT NA MAGING TAO!"

Ngunit ang di kilalang bata ay hindi pinansin nina Mok, Ngaw at Ipipis. Sa halip ay pinagtulungan pa nilang saktan ito kaya ang pagdating ni Donya Segundina at ng dalawang katulong ay hindi nila napansin. Nakita ngayon ng Donya ang tunay na ugali ng tatlong bata at sa labis na galit ay halos ipinagtabuyan nito ang mga ampong lalake, subalit ngumisi lamang ang mga ito saka inilabas ang nakatago nilang pangil at nandidilat ang mga matang tumitig sa Donya.

Sa pagkabigla, lahat silang naroroon ay hindi nakakilos at hindi rin alam ang gagawin sa mga batang lumapit.

Sa sandaling iyon, dagling pumagitna ang batang paslit na isa palang "kerubin".

"SA NGALAN NG KATAAS TAASAN, MAGSIBALIK KAYO SA DATI NINYONG ANYO, MGA ISINUMPANG NILIKHA!"

Sa isang kisap-mata ay naging kulisap nga ang tatlong bata na hindi pala totoong tao!

Ang kababalaghang naganap ay binigyang-linaw ng kerubin. Ayon sa kanya: "May mga taksil na anghel ang nanghimasok at pinakialaman ang sagradong gawain ng Manlilikha. Gumawa sila ng mga bagay na may buhay at mumunting kulisap na nakaririmarim. Sa kalapastanganang iyon ng mga suwail na anghel, sila, sampu ng kanilang nilikha ay isinumpa ng MAYKAPAL at inihagis sa lupa. Ang mga nahulog sa pusali, marurumi at mababahong lugar ay naging insektong mapaminsala. Hinayaan na lang ng MAYLALANG ang mga kulisap na ito bagama't mapanganib sa kalusugan, upang ang TAO ay matutong maging malinis, sapagkat sa kalinisan, ang mga insektong mapaminsala aya madaling mapuksa."

Batid ng munting anghel na ang kanyang paliwanag ay sapat na kaya ilang saglit pa, ito ay naglaho.

Mula kung saan ay nagsulputan ang tatlong uri ng kulisap na kawangis ni MOK, ni NGAW at ni IPIPIS datapuwa namangha ang mga tao nang magliparan papalayo ang mga insekto. Ahh, tama ang kerubin, ayaw pala ng mga ito sa malinis na tahanan.

Simula noon binansagan nang LAMOK ang mga kauri ni Mok na mahilig manusok lalo na sa gabi. Tinawag namang LANGAW ang mga kamukha ni Ngaw na ang paboritong istambayan ay basurahang nangangamoy. IPIS naman ang ipinangalan sa lahi ni IPIPIS na laging nakakubli sa madidilim at maruruming sulok ng bahay.

Hanggang ngayon, ang mga kulisap na ito ay patuloy pa rin sa kanilang paminsala at pagdudulot ng sakit sa tao, lalo na sa mga walang malay na bata... ngunit kung tayo ay magkakaisa, alam naman nating kung paano sila mapupuksa.

Alamat ng Igat

Alamat ng Igat

Ayon sa matatanda, ang mga isda noong unang panahon ay maa-aring makalakad sa lupa. Kapag ibig nilang mainitan ng araw ang kanilang mga balat ay umaahon sila sa buha-nginan at doon ay hinahayaang di-rekta silang tamaan ng sikat ng araw.

Isang isda na hindi na matandaan ang pangalan ang natutong umibig sa isang nilalang sa ibabaw ng lupa. Ito ay walang iba kungdi ang ahas.

Matikas ang anyo ng ahas kapag itinataas nito ang ulo. Makinis at makinang ang kanyang balat lalo at nasisikatan ng araw.

Sa mga nilalang naman ng dagat ay kilala sa pagkapilyo ang alimango. Mahilig ito sa pagpapares-pares ng mga isda na ang iba ay humahan-tong sa pagkakapangasawahan.

Isang araw ay nagkrus ang landas ng isda at ng ahas dahil sa alimango.

Napansin kasi ng alimango ang palihim na pagsulyap ng isda sa gumagapang na ahas. Gumawa ng paraan ang alimango para magkakilala sila. Iyon ang naging hudyat upang magkalapit ang loob ng dalawa at magkaibigan.

Nag-aral lumangoy ang ahas para madalaw ang isda. Minsan kasi ay hindi ito umaahon sa buhanginan kaya minabuti ng ahas na siya nalang ang pumunta sa kinaroroonan nito.

Marami ang nainggit sa kanilang pagmamahalan. Marami rin ang naawa sa kanila dahil alam nilang hindi maaaring magsama ang dalawa. Ang isda ay para sa dagat kung pa-anong ang ahas ay para sa lupa.

Isa pa ay mahigpit na ipinagbabawal ang pag-iibigan ng isang tagalupa at tagadagat. Tagubilin iyon ng diyosa sa karagatan at mahigpit na ipinatutupad.

Kung saka-sakali ay ang isda lang ang susuway sa utos dahil sa labis na pagmamahal sa ahas.

Ngunit walang nalilingid sa diyosa. Galit na galit ito nang malaman ang ginawang pagsuway ng kanyang nilalang.

Pinapili ng diyosa ang isda, ang minamahal na ahas o ang mabuhay ng payapa sa ilalim ng dagat.

Sa pagkabigla ng diyosa, pinili ng isda ang mabuhay sa piling ni ahas.

"Maaari ka lang umahon sa lupa pero hindi ka maaaring doon tumira!" ang sabi ng diyosa. "Gusto mo ba ang mamatay?"

"Mas gugustuhin ko pong mamatay na kasama si ahas," anang isda.

Noon din ay umahon ang isda at nagtungo sa lupa. Nakisama siya kay ahas. Buntis na siya at malapit nang magsilang nang maramdaman ang unti-unting pagkaubos ng hininga. Naramdaman niyang malapit na ang kanyang katapusan. Sa awa sa isisilang ay pinilit pumunta ng isda sa dagat. Doon na siya namatay. Ang igat ang naging bunga ng pagma-mahalan ng isda at ng ahas.

Alamat ng Gumamela

Alamat ng Gumamela

Alamat ng Bulakblak sa Pilipinas

Mahilig sa mga bulaklak si Mela. Sa katunayan, ang paligid ng bakuran nila ay punung-puno ng mga halamang namumulaklak. Siya ang nagtanim sa lahat ng iyon.

Araw-araw, makiKita ang napakaraming mga,paruparo, bubuyog at tutubi sa halaman ni Mela. Katuwaan na ng mga bata at maging ng mga matatanda na panoorin ang mga iyon habang palipat-lipat sa pagdapo sa mga bulaklak.

Dahil nalilibang sa paghahala-man, hindi na pansin ni Mela na nagkakaedad na siya. Bagamat may mga manliligaw ay gusto pa niyang i buhos ang panahon sa pagpaparami ng mga tanim kaysa usapin ng kanyang puso.

Isang araw, may bakasyunistang na ligaw sa ha lamanan ni Mela. Natuwa rin ito at naaliw sa maramin mga tutubi, mga paruparo at mga bubuyog na masayang nagliliparan sa mga bulaklak.
Nakipagakilala si Rommel, ang binatang taga Maynila kay Mela.

Mula noon, araw-araw nang panauhin ni Mela si Rommel at ikinainggit ito ng ibang manligaw ni Mela. Isa na rito si Goyong, pinakamahigit niyang mangingibig. Minsan ay hinarang ni Goyong si Rommel at pinagbantaan.

Ipinagkibit-balikat lang ni Rommel ang banta. Nagpatuloy siya sa pagdalaw kay Mela. Ang totoo ay natutuhan na niyang mahalin si Mela.

Lalong nagalit si Goyong nang isang umaga ay makitang kasama ni Rommel si Mela galing sa pagsisimba. Walang sabi-sabing inundaya nito ng saksak ang binata ngunit hindi nito inasahan ang ginawa ni Mela. Biglang iniharang ng dalaga ang katawan kaya siya ang tumang-gap ng saksak na para kay Rommel.

Agaw-buhay agad si Mela subalit bago nalagutan ng hininga ay inamin kay Rommel na mahal niya ito.

Gayon na lang ang panggigipuspos ni Rommel. Matapos ilibing ang dalaga sa gitna ng halamanan nito ay hindi na bumalik ng Maynila ang lalaki. Siya ang pumalit kay Mela sa pag-aalaga ng mga halaman nito. Nais niyang ipadama sa pamamagitan noon na mahal na mahal niya ang dalaga.

Isang araw ay napansin ni Rommel ang pagtubo ng isang ka-kaibang uri ng halaman sa mismong puntod ni Mela. Nang lumaki iyon ay namulaklak ng kulay pula. Inisip ni Rommel na iyon ang paraan ng dalga upang ipaalam ang kanyang pag-ibig sa binata. Ang bulaklak ay tinawag niyang mela ngunit kalaunan ay naging gumamela.